mevrouw Liudmyla, 77

35 jaar werkte ze als banketbakker, gouden handen die ooit zoete meesterwerken maakten, trillen vandaag van de pijn.

Na een zware botbreuk kan Liudmyla Arsentiivna zich nauwelijks verplaatsen. De aandoening van het bewegingsapparaat herinnert haar voortdurend aan zichzelf, elke stap doet pijn.

Maar nog zwaarder is het in haar ziel. Een jaar geleden nam de oorlog een van haar zoons af. Sindsdien is ze als het ware uitgedoofd. In haar ogen is een stil, diep verdriet dat niet in woorden te beschrijven is.

Ze houdt zich staande, maar het is erg zwaar voor haar.

Niet door gebrek aan kracht, maar door een teveel aan pijn. Laten we haar helpen niet alleen te zijn met dit verdriet en de ziekte. Een druppel warmte, een grote steun voor wie het zwijgend verdraagt.