mevrouw Olena, 69

25 jaar van haar leven werkte ze in een fabriek waar ze elektronische apparaten assembleerde. Het werk vroeg veel aandacht, nauwkeurigheid en verantwoordelijkheid, dagelijks deed ze urenlang precisiewerk, waar ze eerlijk en gewetensvol mee omging.

Vandaag doen die handen, die ooit zonder rust werkten, steeds vaker pijn en hebben ze niet meer de oude kracht. Door hoge bloeddruk en osteochondrose graad II kan ze zich moeilijk verplaatsen, het huishouden doen en zelfs gewoon een gewone dag zonder pijn doorkomen.

Het moeilijkste is het voortdurende gevoel van tekort. Het pensioen is zo klein dat er na de betaling van basiskosten vaak niet eens genoeg geld is voor eten. Ze probeert overal op te bezuinigen en stelt haar eigen behoeften uit „tot later”.

Ondanks de moeilijkheden is ze niet gewend te klagen of om hulp te vragen. Maar vandaag is het echt heel zwaar voor haar. Elke dag denkt ze niet aan dromen of rust, maar alleen aan hoe ze nog een dag doorkomt en alles zelf kan opvangen.