mevrouw Nina, 69

Ondanks haar moeilijke gezondheidstoestand en eenzaamheid blijft ze de kracht vinden om niet alleen voor zichzelf te zorgen, maar ook voor de ruimte om haar heen. Bij haar huis zijn altijd bloemen te zien, zelf geplante struiken en zaailingen die ze koopt, zelfs van haar kleine pensioen. Ze zegt dat als de tuin bloeit, het leven voor mensen een beetje warmer wordt.

Destijds werkte ze 20 jaar als magazijnmedewerker in een tankreparatiefabriek, werk dat aandacht, uithoudingsvermogen en grote verantwoordelijkheid vroeg. Later was ze assistent van een gemeenteraadslid van het district, en vandaag blijft ze zich inzetten voor de samenleving in de bond van invaliden „Tserebral”, waar ze mensen steunt die ook met moeilijke diagnoses leven.

Ze heeft invaliditeitsgroep II en veel chronische ziekten: artritis, diabetes, osteoporose, problemen met het zicht en een doorgemaakt hartinfarct. Het dagelijks leven gaat gepaard met pijn, voortdurende medicijnen en lichamelijke beperkingen.

De vrouw woont alleen. Toch is ze haar levenslust en haar wens om iets goeds voor anderen te doen niet kwijtgeraakt. Haar kleine bloementuin bij het huis is een echte uiting geworden van zorg voor mensen en van het geloof dat je zelfs in moeilijke omstandigheden schoonheid kunt achterlaten.

Vandaag heeft ze steun, eten, medicijnen en eenvoudige menselijke warmte nodig. Voor iemand die alleen woont betekent dat veel meer dan gewoon hulp.