Pani Nina, 69

Mimo trudnego stanu zdrowia i samotności nadal znajduje siły, by dbać nie tylko o siebie, ale i o przestrzeń wokół. Przy jej domu zawsze można zobaczyć kwiaty, własnoręcznie posadzone krzewy i rozsadę, którą kupuje nawet ze swojej niewielkiej emerytury. Mówi, że gdy podwórko kwitnie, ludziom żyje się trochę cieplej.

Swego czasu przez 20 lat pracowała jako kompletowacz w zakładzie remontu czołgów, praca wymagała uwagi, wytrzymałości i dużej odpowiedzialności. Później była asystentką deputowanego rady rejonowej, a dziś nadal angażuje się w działalność społeczną w miejskim związku osób z niepełnosprawnością „Tserebral”, wspierając ludzi, którzy również żyją z niełatwymi diagnozami.

Ma niepełnosprawność II grupy i wiele chorób przewlekłych: zapalenie stawów, cukrzycę, osteoporozę, problemy ze wzrokiem, a także przebyty zawał. Codzienne życie niesie ze sobą ból, stałe leki i ograniczenia fizyczne.

Kobieta mieszka sama. Mimo to nie straciła miłości do życia i chęci robienia czegoś dobrego dla innych. Jej mały ogródek kwiatowy przy domu stał się prawdziwym wyrazem troski o ludzi i wiary, że nawet w trudnych okolicznościach można zostawić po sobie piękno.

Dziś potrzebuje wsparcia, żywności, leków i zwykłego ludzkiego ciepła. Dla osoby mieszkającej samotnie znaczy to znacznie więcej niż samo pomaganie.