mevrouw Nina, 79

Meer dan 52 jaar van haar leven wijdde ze aan werk en mensen. Haar loopbaan begon in een tankreparatiefabriek, waar ze in de afdeling drukkerij werkte. Later werd ze kassierster en de laatste jaren oppas, want ze hield altijd het meest van kinderen.

Ze legt gemakkelijk contact met mensen, onthoudt de verhalen van de buren, interesseert zich voor de zaken van anderen en loopt nooit voorbij aan andermans nood. Niet voor niets was ze destijds de vertegenwoordiger van haar portiek, velen in het huis kennen en respecteren haar en ze onderhoudt nog steeds warme betrekkingen met hen.

Ze heeft twee zoons, maar die wonen ver weg. Een van de zoons heeft invaliditeitsgroep twee, en het moederhart maakt zich voortdurend zorgen om hem, zelfs op afstand.

Na het hartinfarct is het voor haar veel moeilijker geworden om actief te bewegen en haar gewone leven te leiden, daarom is ze nu het grootste deel van de tijd thuis. Maar zelfs in haar eigen moeilijkheden probeert ze nuttig te zijn voor anderen, ze breit warme sokken voor militairen van de strijdkrachten, en legt in elk paar zorg en dankbaarheid voor de verdedigers.

Ze is niet gewend te klagen over het leven. Integendeel, ze probeert altijd een onderwerp voor een goed gesprek te vinden, naar nieuws te vragen en anderen met een woord te steunen. Juist zulke mensen blijven vaak onopgemerkt, maar houden om zich heen een kleine wereld van menselijkheid en warmte in stand.